คณะกรรมการการอาชีวศึกษา กฐินพระราชทาน ปี 2556 วัดไตรธรรมาราม

 

 

ปีนี้ในหลวงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้สนง.คณะกรรมการการอาชีวศึกษาเป๋นผู้อัญเชิญผ้ากฐินพระราชทานมา ปีนี้จึงมีคนมาร่วมงานมากเป็นประวัติการ ทางอาชีวะแจ้งว่าจะมีคนของทางอาชีวะมาร่วมประมาณ 300-400 คน ทางวัด คณะกรรมการวัด อุบาสก อุบาสิกา ท่านเจ้าอาวาสก็มีความยินดีมาก เตรียมการประชุม เตรียมงาน ฝ่ายอาหารเป็นเรื่องที่ท่านเจ้าอาวาสเป็นหว่งเพราะต้องให้เพียงพอ ทางอุบาสก อุบาสิกาของวัด แสดงความประสงค์ขอรับจัดทำกันเพื่อแบ่งเบาภาระของวัด เลยเสนอเป็นซุ้มอาหาร เลยมีการเสนอเมนูอาหารตามที่แต่ละคณะแจ้งกันมา งานนี้เลยได้รับความร่วมมือจากหลายฝ่าย เรียกว่าอิ่มบุญ อิ่มท้องกัน แม้ว่าอาจมีข้อบกพร่องไม่ได้ถูกใจใครไปหมด แต่ทุกคนทำหน้าที่ในแต่ละส่วนเต็มที่ ด้วยใจที่มีกุศล คนรับบางส่วนอาจไม่เข้าใจ ว่างานแบบนี้บางครั้งต้องบริการตัวเองบ้าง ไม่สามารถไปเสริฟถึงจุดได้ทัน น้ำก็ต้องมาเอาไปดื่มเองเพราะมีซุ้มน้ำของช้างมาตั้งให้ถึง 3 จุด น้ำเกร็ดแก้วบริการให้ฟรีไม่อ้ัน (อันนี้ต้องขยายเล็กน้อยว่าเป็นคำบ่นของบรรดาพลขับบางคนที่จอดรถภายในวัดห่างจากจุดบริการอาหารไม่ถึง 60 เมตร สามารถเดินมาเอาเองได้ทุกอย่าง เลยต้องบอกให้จนท.ของเราไปช่วยจัดการ)  ของกินมีจัดเป็นจุดตั้งโต๊ะเรียบร้อยในศาลาการเปรียญ สำหรับคนที่อยู่ในพระอุโบสถออกมาทาน แต่ต้องรอให้นักศึกษายกไปบริการ จะตั้งอาหารก่อนล่วงหน้าย่อมไม่ได้  แต่ไม่ได้ช้า เพราะอาหารมีรอพร้อม แต่อาจไม่ทันใจบ้างหรือไม่เข้าใจบ้าง ของมีเพียงพอในแต่ละจุด มีเหลือให้ภายหลังชาวบ้านมาตักมาเอากลับกันเป็นถุงยักษ์..แต่โดยรวมงานเช่นนี้เป็นงานบุญ เราทุกคนไปร่วมบุญเพื่อก่อบุญสร้างกุศล จิตจึงต้องพยายามสลัดความมีตัวตนเมื่อเข้าวัด ละวางอะไรที่แบกทุกวันออกบ้าง ทุกคนอยากทำในสิ่งที่ดีที่สุดให้เสมอ เข้าวัดแบบตัวเปล่า จิตว่าง ออกจากวัดเอาแต่กุศล และปิติออกไป นั่นถือว่าเข้าวัดได้บุญ ไม่ไช่มาต่อกรรมในวัด

 

งานนี้จะเห็นว่าทางอาชีวะเตรียมงานเต็มที่เช่นกัน ทั้งขบวนแห่สวยงาม วงดุริยางค์ 2 วง นศ.อาจารย์ของวิทยาลัยอาชีวะมาจัดดอกไม้ผูกผ้า ทำให้พระอุโบสถงามมาก งานกรานกฐินได้รับคำชมจากพระอาจารย์และบางรูปว่าวิทยาลัยเทคนิคที่นี่จัดได้ดีมาก สวยงาม ท่านผอ.ทุ่มเต็มที่จริงๆ รับบุญไปเต็มๆ

 

สรุปงานครั้งนี้ผ่านไปด้วยดี ท่านเจ้าอาวาสก็จะนำปัจจัยที่ทุกท่านได้ร่วมกันบริจาคมาในการก่อสร้างเสนาสนะของวัดคือ อาคารสอนบาลี สำหรับพระเณร ที่ตอนนี้อาศัยศาลาการเปรียญเก่า เรียนอยู่ ก็ขออนุโมทนาบุญกับทุกท่านที่มาร่วมบุญกัน เอารูปส่วนมาให้ดูเพื่ออนุโมทนากัน และรูปท้ายๆเป็นเบื้องหลังการจัดงานครั้งนี้ที่จะเห็นว่าท่านเจ้าอาวาสท่านยินดีต้อนรับคณะกฐินขนาดใหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ล่าง งานเสร็จ ก็เป็นรายการแจกของที่ระลึก เป็นพระโพธิพุทธคยานุสรณ์ไม่อยากบอกว่าเป็นของล้ำค่าแค่ไหน เพราะอันนี้ก็แล้วแต่บุญของคนรับ (แต่เชื่อไหมว่า meepole คนช่วยจัด ยังไม่ได้อีกองค์เลย ไม่เป็นไรถึงเวลาก็ได้เอง หุหุ)

 

 

จนท.ของอาชีวะ ช่วยกันรับปัจจัยร่วมทำบุญ

 ซุ้มอาหาร/ของว่าง เต้าฮวย กล้วยข้าวเม่าทอด  ยอดนิยมสุดๆ คราวหน้าเอาอีก หุหุ

 

ล่าง ท่านเจ้าอาวาส พระเทพสุธี - ไม้กวาด เบื้องหลังการจัดงาน

 

พระเทพสุธี ล้าง กวาดลานวัดด้วยตัวเอง  อายุเป็นเพียงตัวเลข

 

ล่าง ท่านพระครูศรัทธาโสภิต ก็ไหว้พระใหญ่ ท่านคงขอให้งานราบรื่น ฝนไม่ตก  (อันนี้ meepole  คิดแทน ตอนท่านไหว้พระ หุหุ)

 

 

 

 

 

 

พระเทพสุธี และคณะสงฆ์ภาค 16 ร่วมถวายอาลัยสมเด็จพระพุฒาจารย์

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ)

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) นามเดิม เกี่ยว โชคชัย เกิด 3 มีนาคม 2471 มรณภาพ 10 สิงหาคม 2556 พรรษา 64 อายุ 85 ปี เป็นพระสงฆ์มหานิกาย อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เคยเป็นผู้รักษาการแทนสมเด็จ พระสังฆราช อดีตประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช ในปี 2525 ได้รับตำแหน่งรองประธานสภาสงฆ์แห่งโลก เป็นพระเถระที่มีอาวุโสโดยสมณศักดิ์สูงสุดของมหาเถรสมาคม ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดฯ สถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระราชาคณะ ชั้นสุพรรณบัฏ เมื่อปี 2533 มีนามตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ ภาวนากิจวิธานปรีชา ญาโณทยวรางกูร วิบูลวิสุทธิจริยา อรัญญิกมหาปริณายก ตรีปิฎกบัณฑิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสี

สมเด็จพระพุฒาจารย์ ได้มรณภาพด้วยภาวะไตวายเรื้อรังและติดเชื้อในกระแสเลือดที่โรงพยาบาลสมิติเวช เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เวลา 08:41 นาฬิกา คุณูปการต่อพระศาสนามีมากมายทั้ง ผลงานหนังสือ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในต่างประเทศเกิดขึ้นได้เพราะสมเด็จพระพุฒาจารย์ โดยเฉพาะในประเทศสหรัฐฯ และทวีปยุโรป อีกทั้งท่านยังเป็นประธานสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศด้วย  วัดไทยทั่วโลกได้ร่วมจักพิธีสวดและกิจกรรมต่างๆขึ้นเพื่อแสดงความอาลัยแด่สมเด็จพระพุฒาจารย์

เมื่อวันที่ 6 ตุลาคมนี้ คณะสงฆ์หนใต้โดยพระพรหมจริยาจารย์ เจ้าคณะหนใต้ และเจ้าคณะภาค ๑๖ ๑๗ ๑๘  เจ้าคณะจังหวัด และคณะสงฆ์ได้ร่วมกันไปเป็นเจ้าภาพสวดที่วัดสระเกศ และในวันที่ 25 ตุลาคมนี้ พระเทพสุธี เจ้าคณะภาค ๑๖ ได้นำคณะสงฆ์ภาค ๑๖ (จังหวัดสุราษฏร์ธานี ชุมพร นครศรีธรรมราช) ไปร่วมเป็นเจ้าภาพสวดพระพุทธมนต์เพื่อถวายความเคารพด้วยความอาลัยยิ่งที่วัดสระเกศอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากเจ้าประคุณสมเด็จเกี่ยวได้เคยมาที่สุราษฎร์ธานีหลายครั้งหลายครา ได้เคยมอบหมายให้พระเทพสุธี เจ้าคณะภาค ๑๖ ดำเนินการสร้างตึกผู้ป่วย “ตึกผู้มีพระคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์” ให้แก่โรงพยาบาลเกาะพะงัน โดยประทานเงินร่วมกับพุทธศาสนิกชนผู้มีศรัทธาในการสร้าง ...... meepole และสามีได้เคยมีโอกาสเตรียมถวายภัตตาหารง่า (ซึ่งท่านฉันอาหารง่ายๆ เช่น ฟักทองนึ่ง ข้าวโพดต้ม ผลไม้) จำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนไปวัดไทยในมาเลเซีย ทางโน้น เตรียมอาหารอย่างดีที่สุดเป็นสารพัดหมู ไก่ เนื้อ แต่สมเด็จฯท่านไม่สะดวกฉัน ท่านก็ได้ฉันฟักทองนึ่ง ข้าวโพดต้ม และโขคดีที่เตรียมอาหารเจกระป๋องติดไป (ของสามี) ก็ได้ถวายให้ท่านฉัน สามีเคยเป็นพลขับรถ (ซึ่งซื้อใหม่เพื่อเตรียมให้ท่านนั่งสะดวก) คราวที่ท่านมาเยี่ยมตรวจวัด และรถคันนี้ยังคงเก็บไว้เป็นมงคลจนบัดนี้เกือบ 20 ปีแล้วและก็ยังคงขับได้อยู่..แม้ว่าท่านได้มรณภาพไปแล้วตามครรลองของทุกชีวิต แต่คุณงามความดี ที่ได้สั่งสมบำเพ็ญมาชั่วชีวิตก็ทำให้สมเด็จเกี่ยวจะอยู่ในใจของพุทธศาสนิกชน และคณะสงฆ์ทั่วโลก

ขอถวายอาลัยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ)

ขอดวงวิญญาณสู่สุคติสวรรค์เทอญ

บน พระเทพสุธี จภ. ๑๖

 

ล่าง พระเทพสุธี และพระเทพพิพัฒนาภรณ์ (จจ.สุราษฎร์ธานี)

 

 

ล่าง คณะสงฆ์ภาค ๑๖ ที่มาร่วม

 

 

 

 

บน พระเทพสุธี กรวดน้ำอุทิศกุศลถวาย

 

 

บน ล่าง คณะสงฆ์ภาค ๑๖ ที่มาร่วมเป็นเจ้าภาพสวดพระพุทธมนต์ถวาย

 

 

ล่าง

พระพรหมสุธี (เสนาะ) รักษาการเจ้าอาวาสวัดสระเกศ และพระเทพสุธี จภ ๑๖

 

บูชาพระบรมสารีริกธาตุ พระธาตุ

 

พระบรมสารีริกธาตุ

 

วันนี้ meepole มีบุญที่เกิดมาชาติหนึ่งแล้วได้มีโอกาสไปกราบพระบรมสารีริกธาตุ พร้อมด้วยพระอรหันตธาตุ พระธาตุ พร้อมกันทีเดียวถึงกว่า 200 องค์ ได้เดินเวียน 3 รอบ พร้อมอธิษฐาน หากต้องเกิดในภพชาติใดทุกภพชาติขอให้ได้เกิดภายใต้บวรพระพุทธศาสนา ขอให้นับถือพระพุทธศาสนา ขอให้มีกัลยาณมิตรและบริวารที่มาช่วยกันทะนุบำรุงพระศาสนา

ภพชาตินี้บวชเป็นพระไม่ได้ แต่เราสามารถช่วยกันทะนุบำรุง และสืบทอดด้วยการศึกษาและปฏิบัติตามหลักธรรมคำสอน พยายามขัดเกลาจิต เช็ดกระจกชีวิตให้ฝุ่นหลุดออกไปในแต่ละวัน วันนี้เลยเป็นวันมีมงคลชีวิตอีกวัน ได้ร่วมทำบุญ ปัจจัยที่ใส่กล่องท่านกอบจะเอาไปตั้งกองทุนอาหารเลี้ยงพระเณรที่มาเรียนบาลีในวัด..อนุโมทนาร่วมกัน (นำรูปมาให้ดูกัน)

พระบรมสารีริกธาตุ (อังกฤษ: Śarīra; สันสกฤต: शरीर) เรียกโดยย่อว่า พระบรมธาตุ คือ ส่วนต่างๆ ของร่างกาย (กระดูก) ขององค์สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า องค์ศาสดาแห่งพระพุทธศาสนา ซึ่งพระองค์ได้อธิษฐานไว้ก่อนปรินิพพาน ให้คงเหลือไว้หลังจากการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของพุทธบริษัท

โดยพระบรมธาตุขององค์สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้ามีสองลักษณะ คือ พระบรมธาตุที่ไม่แตกกระจาย และที่แตกกระจาย มีขนาดเล็กสุดประมาณเมล็ดพันธ์ผักกาด

ชาวพุทธเชื่อว่าพระบรมสารีริกธาตุเป็นวัตถุแทนองค์พระบรมศาสดาที่ทรงคุณค่าสูงสุดในพระพุทธศาสนา จึงนิยมกระทำการบูชาองค์พระบรมสารีริกธาตุโดยประการต่าง ๆ เช่น การสร้างพระมหาธาตุหรือองค์พระสถูปเจดีย์ เพื่อประดิษฐานไว้สักการะ โดยเชื่อว่ามีอานิสงส์ประดุจได้กระทำการบูชาแด่องค์สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเมื่อยังทรงพระชนม์อยู่

ทั้งนี้ คำว่า "พระบรมสารีริกธาตุ" เป็นศัพท์เฉพาะใช้เรียกเฉพาะพระบรมธาตุ (กระดูก) แห่งองค์สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า หากเป็นของพระอรหันตสาวกจะเรียกว่า "พระธาตุ" เท่านั้น ..จาก http://th.wikipedia.org/

 

 

บน-ล่าง พระครูศรัทธาโสภิต และคณะกำลังช่วยกันจัดเตรียมสถานที่

 

 

 

บน-ล่าง พระเทพสุธี กล่าวคำบูชาพระบรมธาตุ

 

 

รดน้ำพระบรมธาตุ

 

 

บน  บูชาพระเจดีย์ประจำวันเกิด

ล่าง พระอรหันต์ธาตุของพระสงฆ์ จำนวนมาก

 

 

  รูปพระอรหันตธาตุ บนซ้าย พระสิวลี

 

บน  พระอัญญาโกณทัญญะ พระโมคคัลลานะ และพระสารีบุตร ตามลำดับ

 

 

บน  หลวงปู่ศุข วัดมะขามเฒ่า

 

 ล่าง ทั้งพระสงฆ์ทั้งฆราวาส ต่างแปลกใจเพราะได้รู้จักลป.เริ่ม วัดบางน้ำจืดก็ในงานนี้

 

 

 

 

ขอน้อมคารวะ บูชาในการบำเพ็ญเพียรทางธรรมของพระอรหันต์ทุกพระองค์

 

ในงานยังมีพระธาตุอีกมากมายให้ศึกษาและบูชา และอย่าลืมน้อมนำคุณความดีของพระอรหันต์เหล่านั้นมาเป็นข้อเตือนใจตนให้เร่งเพียรทำสิ่งที่ดี ถูกต้อง เพราะชีวิตนี้ไม่เที่ยง

 

 

ต่างมอง ต่างมุม..ใบไม้ 1 ใบ

 

จากกระแสการออกมาเปิดเผยถึงชีวิตรักหลังสึกของอดีตพระมิตซูโอะ คเวสโกหรือมิตซูโอะ ชิบาฮาชิกับ นางสุทธิรัตน์ มุตตามระ  กลายเป็นประเด็นที่สังคมจับจ้อง........เส้นทางธรรมที่ขาวสะอาดและเต็มเปี่ยมไปด้วยศรัทธาของชาวพุทธ กับชีวิตทางโลกที่สังคมให้ความสนใจ การอยู่ในศีลธรรมตามพระวินัยในช่วงชีวิตภายใต้ผ้าเหลืองที่กินเวลายาวนานถึง 38 พรรษานั้นกลายเป็นแบบอย่างอันดีงามนำมาซึ่งความศรัทธาที่มีต่อทั้งตัวท่านเอง และหลักธรรมที่ท่านเผยแผ่จนได้ฉายาว่า “ซากุระที่ผลิบานเป็นดอกบัว" (http://manager.co.th)

 ปรากฏการณ์ที่เปลี่ยนแปลงสถานะของตัวเองจากพระเป็นคนธรรมดาของอดีตพระชื่อดังชาวญี่ปุ่น  เมื่อชีวิตของท่านเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยน จากนักบวชกลับเป็นปุถุชนนำมาซึ่งกระแสสังคมที่วิพากษ์วิจารณ์กันไปในหลายทิศทางมีทั้งเกลียดชัง โกรธแค้น ไม่ชอบ สงสัย เข้าใจ ให้อภัย เฉยๆ นานาทัศนะ และความรู้สึก ที่แสดงความคิดเห็นต่อท้ายกันในโลกโซเชียล meepole ก็ได้ดูภาพและฟังเสียงจากสื่อโทรทัศน์ อ่านจากสื่อต่างๆ ก็ไม่ต่างจากคนอื่นๆที่มีความรู้สึกต่อเรื่องนี้ในฐานะเป็นพุทธศาสนิกชนที่ได้มีการศึกษาธรรมะมาในระดับหนึ่ง ก็ทำให้มีมุมมองทั้งในฐานะที่เป็นฆราวาสทั่วไปที่เข้าใจว่าทำไมคนส่วนมากจึงไม่ชอบการกระทำของคนทั้งคู่...หากมองในลักษณะที่เอาหลักธรรมมาจับก็คงต้องวาง เมื่อถึงเวลาที่เจ้ากรรมนายเวร มารผจญ หรือเวลาที่เราจะหมดบุญในสถานะหนึ่งๆ หากเราไม่เข้มแข็ง ไม่ใคร่ครวญพิจารณาโดยใช้สติ มากกว่าอารมณ์  มันก็พ่ายแพ้แก่มารได้เช่นกัน  ในพระไตรปิฎกก็มีพระภิกษุที่พ่ายแพ้ต่อมารที่มาผจญและลาสิกขาบทออกไป บวช สึก หลายครั้งเช่น พระจิตตหัตถะเถระ ซึ่งในที่สุดก็รู้ว่าอะไรเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง  ในกรณีนี้ของอดีตพระมิตซูโอะ คเวสโกอาจไม่ได้ที่จิตแน่วแน่ ทำให้ไม่สามารถเอาชนะมารที่เข้ามาได้ และอาจไม่มีกัลยาณมิตรทางธรรมที่เป็นที่ปรึกษาก่อนตัดสินใจ เรื่องจึงออกมาเป็นเช่นนี้

โชนรังสี เฉลิมชัยกิจ กรรมการผู้จัดการสำนักพิมพ์สุขภาพใจมองว่า การเลือกทางเดินในชีวิตของมิตซูโอะนั้น ไม่ผิด
“เราต้องเคารพในความคิดของคนคนหนึ่ง ชีวิตเขาไม่ใช่ของเรา เชื่อว่าสิ่งที่ท่านเคยสอนเป็นธรรมะตามธรรมชาติเป็นเรื่องที่ช่วยสังคมได้ มันก็ยังเป็นสิ่งที่มีความงามอยู่ งามอย่างไรก็งามอย่างนั้น”

http://manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9560000127194

หากมองอีกมุมหนี่งในทัศนะของสงฆ์รูปหนึ่งที่เป็นที่รู้จักและท่านกล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์ ..พระพยอม กล่าวว่า “มิตซูโอะรบมา 38 พรรษา แต่มาพ่ายแพ้ให้กับสีกาคนนี้ ภาษาธรรมะเรียกว่า ผู้ตายจากความเป็นพระ เป็นตาลยอดด้วนที่มีแต่วันเฉาตายไป บางทีเหมือนไม่รับความจริง อ้างว่าเคยเจอกันแต่ชาติปางก่อน บุพเพสันนิวาส แล้วอยู่ใกล้ชิดกันจน....... ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้น อันดับแรกต้องโทษมิตซูโอะที่ไม่ระวังตัวให้ดี อันดับ 2 ตัวผู้หญิงที่ตามไล่บี้ เรียกว่าเจตนามีความต้องการ เสียดายพระอย่างนี้ควรเอาไว้เป็นส่วนกลาง ไม่ควรเอาเป็นส่วนตัว คนวัยอย่างนี้น่าจะอยู่สืบศาสนามากกว่าไปสืบพันธุ์ ซึ่งภาษาหลวงพ่อปัญญา บอกว่า "ตายซะในการต่อสู้ ดีกว่าอยู่อย่างคนแพ้"  และการออกมาเปิดตัวเรื่องราวชีวิตรักของพระมิตซูโอะครั้งนี้เท่ากับเป็นการเปิดแผลให้บรรดาลูกศิษย์ที่ให้ความเคารพนับถือแย่ลงไปอีก ทั้ง ๆ ที่มีทีท่าว่าจะลืมไปได้แล้ว แต่มาเผลอพูดเรื่องตะกายสวรรค์ แทนที่จะทำกันแบบเงียบ ๆ ถ้าเขียนหนังสือก็ควรเขียนเงียบ ๆ ไม่ควรเอาภาพหวานแหววมาลงหนังสือธรรมะ ยิ่งเป็นหนังสือธรรมะของผู้แพ้.............”

(http://hilight.kapook.com/view/92108)

ขณะที่ พระเทพวิสุทธิกวี เลขาธิการศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย กล่าวว่า เรื่องของมิตซูโอะควรจะจบได้แล้ว เพราะการที่ออกมาพูดเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องเสียตัวเมื่อไร ไปทำอะไรที่ไหนมาบ้างนั้น ตนถือว่าไม่เหมาะสม และควรจะหยุดพูด เพราะยิ่งพูดมีแต่ยิ่งเสีย คนก็จะเสื่อมศรัทธายิ่งขึ้นไปอีก และที่สำคัญอยากจะวิงวอนสื่อไม่ควรสัมภาษณ์อะไรอีก เพราะถ้ายังให้ความสนใจก็จะเป็นการส่งเสริมหรือเป็นการโปรโมทหนังสือของเขา ส่วนตนเห็นว่าไม่ควรช่วยกันส่งเสริม และอยากให้ทุกคนใช้วิจารณญาณเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย

ส่วนทางด้าน พระพรหมสุธี (เสนาะ ปญฺญาวชิโร) รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดสระเกศฯ เจ้าคณะภาค 12 เผยว่า เรื่องเสียความบริสุทธิ์นั้นไม่ควรจะออกมาพูด แม้แต่ชาวบ้านเขาก็ไม่พูดกัน เพราะเรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวมาก ๆ นอกจากนี้ พระเมธีธรรมาจารย์ (ประสาร) จนฺทสาโร รองอธิการบดีฝ่ายประชาสัมพันธ์และเผยแผ่ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร.) ก็ออกมาพูดเช่นเดียวกันว่า มิตซูโอะเป็นคนต่างประเทศที่มาบวชและเป็นลูกศิษย์คนแรกของหลวงพ่อชา เป็นนักบวชที่มีชื่อเสียง ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นนั้น สังคมไทยรู้สึกช็อกว่าทำไมพระที่บวชมาถึงขนาดนี้จึงตัดสินใจสึก ซึ่งสาเหตุก็มาจากสตรีเพศ และช็อกต่อรองสอบ เมื่อท่านออกสื่อกับภรรยาอย่างไม่เก้อเขิน อีกทั้งหนังสือทั้งสองเล่ม ก็ยังมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม โดยตนมองว่าสังคมไทยรับการกระทำและการแสดงออกของท่านได้ยาก

(http://hilight.kapook.com/view/92187)

ดังนั้นก็อย่าไปซ้ำเติมอะไร เพราะต่างคนต่างมุมมอง ต่างความคิด การยึดติด ศรัทธาในตัวบุคคลมากเกินก็ทำให้ผิดหวังมากเป็นธรรมดาของปุถุชนได้ ชีวิตของเขาก็ต้องดำเนินต่อไปไม่ว่าถูกต้องหรือผิดพลาดที่ทำมาแล้ว ก็จะส่งผลต่อชีวิตเขาที่เหลืออยู่ ไม่ว่าเขาจะแก้ตัว แก้ต่าง อธิบายยังไงก็ไม่มีใครเข้าใจความจริงได้ เท่าตัวของพวกเขาเอง กุศลกรรม อกุศลกรรม จะตามติดพวกเขาเหมือนเงาตามตัว   เราเองอย่าทำให้ตัวเราต้องติดบาปกรรมไปเพราะความไม่รู้จริงของเราเช่นกัน ที่สำคัญตอนนี้เราคนพุทธก็ยังคงมีพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธองค์เป็นหลักในการดำเนินชีวิต มีพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้าที่ปฎิบัติดี ปฎิบัติชอบให้เรากราบไหว้ เป็นแบบอย่างที่ดี และศึกษาธรรมะจากท่านอีกมากมาย ท่านที่สึกไปก็เป็นเพียงใบไม้ 1 ใบ ในป่าใหญ่ที่ถูกปลิดออกไป ก็เท่านั้นเอง........

คำของท่านอาจารย์พุทธทาสบอกว่า “ดูให้ดีมีแต่ได้” ความหมายคือ มองให้เห็นความจริงที่เกิดขึ้น แล้วใช้มันเป็นบทเรียนในการดำเนินชีวิตของเรา ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเราเองหรือคนอื่น”

 

เมื่อทุกข์เกิดขึ้น

เมื่อหลายวันมาแล้วมีเพื่อนรุ่นน้องมาปรับ (สารพัด) ทุกข์กับ meepole เพราะคงสะสมไว้นาน เขาก็คงไปคุยกับบางคนมาแล้ว เพราะท้ายที่สุดเขาก็พูดเอาใจ meepole ว่า ตั้งแต่คุยเล่าเรื่องนี้..มา คุยกับ meepole แล้วรู้สึกเห็นทางออก คิดได้ว่าควรทำอย่างไร และสบายใจขึ้นมาก จะลองเอาวิธีคิดไปปรับใช้..

จริงๆแล้วเรื่องที่ก่อให้เกิดทุกข์หรือสุขมันก็เข้ามาในชีวิตเราได้ทุกขณะจิต หากเราไปปรุงแต่งกับมัน จริงๆหากเรามีสติพอ รู้ทัน รับมาแล้วพิจารณาเล็กน้อย (ไม่รับก็ยิ่งดี) รู้ทันสิ่งนั้นแล้วก็วางมันเสีย หากเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไข ก็ค่อยๆไตร่ตรอง ใช้สติใช้ปัญญาใคร่ครวญพิจารณา แต่ไม่เอามาเป็นอารมณ์ให้ขุ่นหมองใจ ยิ่งหากเรื่องนั้นๆ ไม่ไช่เรื่องที่เราทำผิด หรือเป็นผู้ผิดยิ่งไม่ต้องไปใส่ในอารมณ์ให้หมกมุ่นเลย ..ดำรงชีวิตทุกวันอย่างเป็นปกติ อยู่กับปัจจุบัน กับความสงบเย็นที่พึงมีในจิตที่ฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอแล้ว

“...เมื่อทุกข์เกิดขึ้น หากเอาแต่คร่ำครวญ เราก็ขาดทุน แต่ถ้าใคร่ครวญ เราก็ได้กำไร เพราะธรรมที่ได้ประจักษ์นั้นมีคุณค่ามากกว่าสิ่งที่เสียไปมากมายนัก อันที่จริง แม้ยังไม่ต้องใคร่ครวญ แค่รู้ทันทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจ ก็ช่วยได้มากแล้ว เพราะสามารถดึงใจให้ไม่ถลำเข้าไปในความทุกข์จนกลายเป็นผู้ทุกข์

ทุกข์นั้นเป็นเสมือนประตูสู่ธรรม ด้วยเหตุนี้พระพุทธเจ้าจึงทรงยกทุกข์ให้เป็นอริยสัจข้อแรก จากนั้นจึงตามมาด้วยสมุทัย นิโรธ และมรรค ถ้าไม่เจอทุกข์ ก็ยากที่จะเข้าใจสมุทัย ไม่เห็นคุณค่าของมรรค และไม่อาจเข้าถึงนิโรธได้ อย่างไรก็ตามเมื่อเจอทุกข์แล้ว ก็ต้องเกี่ยวข้องกับทุกข์ให้เป็นนั่นคือ รู้ทุกข์ ไม่ใช่เป็นทุกข์ ดังนั้นพระองค์จึงสอนว่า ทุกข์เป็นสิ่งที่ต้องกำหนดรู้ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องละ ผลักไส หรือถลำเข้าไป
จะเห็นธรรมหรือถึงธรรมได้ ก็ต้องผ่านทุกข์เสียก่อน สำหรับผู้ใฝ่ธรรม ทุกข์จึงไม่ใช่สิ่งที่เลวร้าย น่ารังเกียจ หากแต่เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ หากใช้มันให้เป็น เกี่ยวข้องกับมันให้ถูก ก็เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง เพราะสามารถเปิดทางไปสู่การพ้นทุกข์ได้..” (พระไพศาล วิสาโล)

ทั้งนี้ทั้งนั้นนอกจากเข้าใจทุกข์ที่ตัวเองเผชิญแล้วสิ่งสำคัญคือการหาทางออก หาที่พึ่ง ก็ต้องใคร่ครวญให้ดี ใช้ปัญญา มีสติในการเผชิญและการแก้ปัญหา หากไปหาทางแก้แบบหลงผิด หลงทาง แทนที่จะแก้ทุกข์ กับผูกมัด พันตัวมากขึ้น ติดทุกข์ มากขึ้นไปอีก ดังพุทธพจน์ข้างล่างนี้

มนุษย์ทั้งหลายเป็นอันมาก ถูกความกลัว คุกคาม เอาแล้ว 
ย่อม ยึดถือเอา ภูเขาบ้าง ป่าไม้ที่ศักดิ์สิทธิ์บ้าง 
สวนที่ศักดิ์สิทธิ์บ้าง รุกขเจดีย์บ้าง เป็นที่พึ่งของตนๆ 
นั่นไม่ใช่ ที่พึ่ง อันทำความ เกษม ให้ได้เลย 
นั่นไม่ใช่ที่พึ่งอันสูงสุด ผู้ใดถือสิ่งนั้นๆ เป็นที่พึ่งแล้ว 
ก็ยังไม่อาจ หลุดพ้น ไปจากความทุกข์ ทั้งปวงได้

ส่วนผู้ใดที่ถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่งแล้ว 
เห็นอริยสัจทั้งสี่ ด้วยปัญญาอันถูกต้อง คือ เห็นทุกข์ เห็นเหตุ 
เครื่องให้เกิดทุกข์ เห็นการก้าวล่วงไปเสียได้จากทุกข์ และ 
เห็นหนทาง อันประกอบด้วยองค์แปดประการ อันประเสริฐ 
อันเป็นเครื่องยังผู้นั้น ให้เข้าถึง ความรำงับแห่งทุกข์ นั่นแหละ 
คือ ที่พึ่งอันเกษม นั่นแหละ คือที่พึ่งอันสูงสุด 
ผู้ใด ถือเอา ที่พึ่ง นั้นแล้ว ย่อมหลุดพ้น จากทุกข์ทั้งปวงได้  (ขุ. ธ.  ๔๐)

การมีชีวิตช้าลง

"การมีชีวิตช้าลง" คำนี้ meepole เกือบลืมไปแล้ว จนกระทั่งได้ยินอีกครั้งเมื่อเช้านี้จากปากของ หญิงสาวผู้จบทางด้านเคมีแต่เธอรักธรรมชาติ (จากสารคดี พื้นที่ชีวิต) เธอเป็นไกด์พามาที่นี่ Olkhon Island, Russia เป็นงานอดิเรก และเพราะเธอชอบที่นี่ จากหมู่บ้านเก่าๆ ชาวประมงจนๆ กลายเป็นชาวนารวม เลี้ยงแกะ เป็นความจริงที่ในทุกๆที่ความเป็นธรรมชาติย่อมหายไปเมื่อความเจริญเข้ามา เพียงแค่ไฟฟ้าเข้ามาเกาะโอล์คอน ไซบีเรีย (Olkhon Island, Russia) ที่นี่ก็เปลี่ยนแปลงไปมาก เห็นบ้านเก่าๆหลังกระทัดรัดเห็นพื้นที่ว่างสุดลูกตา คนเก่าแก่ที่เหลืออยู่ เครื่องมือเครื่องใช้ที่ถูกปล่อยทิ้งให้โทรมไป เช่น เรือประมง โรงนาร้าง เพราะอาชีพเปลี่ยนไป เห็นแล้วน่าเศร้าใจเช่นกัน โชคดีที่ในชุมชนมีพิพิธภัณฑ์เล็กๆที่เก็บรักษาอดีตให้คนรุ่นใหม่ศึกษา (หากอยากที่จะเรียนรู้) สำหรับ meepole ที่สำคัญคือ การที่เขามีคนรุ่นก่อน ผู้อาวุโสที่มีใจรักท้องถิ่นมาช่วยกันเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ พร้อมเล่าเรื่องอดีตให้นักท่องเที่ยวฟังด้วยความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาจากจิตวิญญาณ ต่างจากของเราที่จ้างลูกจ้างคนรุ่นใหม่ๆมาดูแลสถานที่เหล่านี้ แล้วบางคนก็ไม่ได้เอาใจใส่ศึกษา ไม่ได้รักใส่ใจหน้าที่ๆทำ เมื่อนักท่องเที่ยวถามอะไรที่เป็นตำนานก็จะไม่รู้นอกจากเอกสารที่วางตั้งให้หยิบอ่านเอง พิพิธภัณฑ์และสถานที่ประวัติศาสตร์จึงดูแห้งแล้ง ผ่านมาดูแล้วผ่านไป ความประทับใจ รู้สึกซาบซึ้งไม่ค่อยจะได้รับนัก..วรรณสิงห์ (ผู้ทำรายการ) ก็ได้ถามเธอว่า "สำหรับเธอตอนนี้อะไรเป็นสิ่งที่เธอรู้สึกว่ามีความสำคัญ"..เธอตอบว่า "คงเป็นเกาะนี้ื เพราะทุกครั้งเมื่อเธอมาที่เกาะนี้เธอรู้สึกว่า เธอมีชีวิตที่ช้าลง ต่างจากตอนที่เธออยู่ในเมือง ชีวิตเธอดูเร่งรีบวุ่นวาย แต่ที่นี่เธอได้อยู่กับธรรมชาติ มองดูมัน แม้ว่ามันจะเริ่มแปรเปลี่ยนไปบ้าง....." คำนี้ทำให้ meepole ย้อนคิดมองตัวเองเช่นกันว่า การที่ได้เอาตัวออกจากสังคม (แต่ยังทำหน้าที่ทำประโยชน์ให้ส่วนรวม) โดยไม่ต้องมีตัวตน อยู่กับธรรมชาติ (ป่ารอบบ้าน สุนัข นก ฯ) มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ชีวิตแต่ละวันก็สงบเย็น เป็นประโยชน์ ชีวิตที่ผ่านไปในแต่ละวันรู้สึกร่มเย็น ไม่ร้อนรุ่ม วุ่นวาย..ต่างจากบางวันที่ต้องออกไปสู่สังคมด้วยความจำเป็นในหน้าที่ ที่บางครั้งก็มีฝุ่นละอองปลิวมาติดบ้าง เหนื่อยจนรู้สึกว่า เฮ้อ!! (หลายคนคงเคยเป็น) ชีวิตที่ช้าลงของ meepole จึงเป็นชีวิตที่อยู่กับตัวเองอย่างมีสติ อยู่กับธรรมชาติ กับสิ่งที่เรารักและรักเรา อยู่เย็น ก็เป็นสุข

ข้อคิดอีกอย่างที่ meepole ได้จากรายการนี้ในวันนี้ คือคำตอบของชายชรา (80 กว่า) ที่เกิดที่นั่นและเขาบอกว่จะตายที่นั่นด้วยคำถามที่ว่า "อะไรเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของเขา" คำตอบนั้นโดนใจ "สิ่งสำคัญที่สุดแปรเปลี่ยนเสมอ สมัยหนุ่มๆการมีชีวิตรอดจากการหลบภัยสงครามสำคัญที่สุด แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดกลับเป็นหลานๆของเขา ชีวิตเขาตอนนี้เขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรแล้ว" จริงแท้ทีเดียวสำหรับคำตอบนี้ ตอนจบของรายการนี้ตั้งคำถามให้เราหาคำตอบว่า " สิ่งมีค่าที่สุดในแต่ละช่วงชีวิตของคุณมีอะไรบ้าง" คำถามนี้บ่งบอกการเรียนรู้สัจจธรรมของชีวิตได้ชัดเจนทีเดียวว่า ชีวิตเราไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ ใจเราเปลี่ยนได้แทบทุกวินาทีด้วยซ้ำ..ชีวิตจึงต้องประคองด้วยการมีสติ ลดการปรุงแต่ง ฝึกทำจิตให้ว่างจนเป็นปกติ อ่านจบแล้ว อย่าลืมลองตอบคำถามข้างต้นนี้ดูนะคะ :)

เก็บคราบน้ำมันอย่างง่าย และได้ผล

  by meepole

ความตั้งใจดีของประชาชนตาดำๆ มีสำนึกดีรับผิดชอบ พยายามกันมากกว่าผู้ที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบตรง หรือพวกสั่งการ มากนัก..meepole อยากจะเขียนเสนอทางแก้ปัญหาเช่นกัน และบอกข้อเสีย (มากกว่า) ข้อดี ของการใช้สารเคมีสลายคราบน้ำมัน...เอาไว้สุดสัปดาห์อาจมีเวลาถ้างานหลักเสร็จ เพราะตอนนี้งานเข้าจน ตัวก็เป็นเกลียว หัวก็เป็นเกลียว... แต่หากใครอ่านเอาไปบอกต่อได้เลยว่าที่ดีมากให้ใช้ ปอ หรือนุ่น ฝ้ายในการดูดซับน้ำมัน ซับได้มากไม่แต่เฉพาะ crude oil แต่กระทั่ง film บางๆที่ลอย ก็เอาอยู่ คิดแล้วน่าระดมหมอนนุ่นเก่าๆที่ไม่ใช้ ถุงเท้าเก่าๆขาดๆ เอามาม้วนๆจุกใส่ หรือขอบริจาคเส้นใยที่เขาใช้เช็ดคราบน้ำมันเรือ สมัยก่อนที่บ้าน meepole เคยขายอันนี้จะดีมากเช้นกัน ...ถ้าไม่คิดมากหาได้ทันง่ายดี ให้ใช้กาบมะพร้าวมามัดเป็นทุ่น ท่อนๆเหมือนท่อนขี้ใต้ (แต่กาบมะพร้าวไม่สามารถเก็บ film บางได้นัก แต่จับ crude oil ได้ หรือเอาขุยมะพร้าว มาดัดแปลง..ทั้งสองสามวัสดุที่เสนอนี้จะใช้ได้ผล และสามารถทำลายได้ง่ายกว่าเส้นผมมากมายนัก..ข้อเสนอ by meepole ไม่สงวนความคิดเอาไปบอกต่อได้ ขอให้ทำเถิดจะเกิดผล

ถ้าจะใช้สารเคมีที่ค่อนข้างเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เพื่อจับและตกตะกอนคราบน้ำมันหลังจากที่กวาดจนเหลือชั้นที่บางลงบ้างแล้ว(1-2 นิ้ว) ให้ใช้ calcium oxide โรยลงไป เชื่อหัว meepole เถอะ

วิถีซิกข์

Harmandir Sahib

วัดทองคำ อยู่ที่เมืองปันจาบ อินเดีย เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซิกข์

วันนี้ meepole ได้ดูเรื่องพื้นที่ชีวิตตอน" วิถีซิกข์" แล้ว "ดี" เขาสัมภาษณ์หลายๆคนที่นับถือซิกข์ ฟังแล้วบอกได้ว่า ดี meepole เองได้รู้เรื่องอะไรๆเพิ่มขึ้น ศาสนาเขาสอนเมตตา และไม่ยึดถือ ลด"ความมีอหังการ์" ไม่อวดเก่ง อวดดี ทุกคนเสมอภาคกัน ไม่แบ่งชนชั้น ที่สำคัญคือเขาไม่มีรูปบูชาใดๆ ไม่มีนักบวช แต่เขาให้เชื่อโดยปฎิบัติตามคำสอนที่มีในพระมหาคัมภีร์คุรุครันถ์ซาฮิบ (เอาแต่กราบไหว้พระพุทธรูป แต่ไม่ศึกษาพระธรรม และไม่ปฎิบัติตามคำสอน ก็ไม่ไช่นับถือศาสนาพุทธอย่างแท้จริง เช่นกัน)

คำว่า "ซิกข์" จะตรงกับคำภาษาบาลีว่า สิกขา หมายถึงการศึกษา ผู้ศึกษาหรือผู้ใฝ่เรียนรู้ กล่าวได้ว่า ซิกข์คือผู้ที่มีความรักศรัทธา เชื่อถือและยึดมั่นใน วาเฮ่คุรุ (พระผู้เป็นเจ้า) และหลักธรรมคำสอนซึ่งเป็นพระศาสโนวาทของพระศาสดาทั้งสิบพระองค์ที่ได้บัญญัติไว้ในพระมหาคัมภีร์ คุรุ ครันธ์ ซาฮิบ

ผู้สัมภาษณ์มีคำถามว่า "เชื่อเรื่องชาติหน้าใหม ?" ผู้ตอบๆได้ดีว่า ศาสนาเขาเชื่อเรื่อง "การเวียนว่ายตายเกิด" (ตามหลักของศาสนาซิกข์นั้น มนุษย์ทุกคนควรจะพยายามอย่างที่สุดเพื่อให้หลุดพ้นจากวัฎจักรของชีวิต หรือการเวียนว่ายตายเกิดนี้ ด้วยการหมั่นระลึกถึงพระเจ้าและสวดมนต์ภาวนา)

ศาสนาซิกข์เชื่อในเรื่องของการกลับชาติมาเกิดใหม่ ชีวิตที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์นั้นถือว่าเป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้วในการที่จะมีโอกาสระลึกถึงพระเจ้า แต่การที่มนุษย์จะสามารถเข้าถึงพระเจ้าได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการกระทำของเขาในชาตินี้

ในศาสนาซิกข์ การที่มนุษย์จะสามารถเข้าถึงพระเจ้าได้นั้น จะต้องตัดกิเลสต่างๆ ทั้งห้าให้หมดสิ้นเสียก่อน กิเลสทั้งห้าประการนี้ คือ ความโลภ ความโกรธ ความหลง ความหยิ่งยโส และความเห็นแก่ตัว มนุษย์ผู้ใดก็ตามที่สามารถละเว้นกิเลสต่างๆ เหล่านี้ได้ ถือว่าเป็นผู้ที่ได้ดำรงชีวิตตามหลักสัจธรรม และได้เข้าถึงพระเจ้าแล้ว

ดังนั้นเมื่อเราได้เกิดมาเป็น มนุษย์ในภพชาตินี้แล้วก็ควรพยายามต่อบุญเพิ่มกุศลสะสมบารมีที่ดีไว้เป็นเสบียง แค่ลงมือทำชาตินี้ก็ได้รับ "ดี" แล้ว


โลกมนุษย์

มนุษยภูมิ เป็นที่อาศัยของสัตว์ผู้มีใจสูงในเชิงกล้าหาญที่จะประกอบกรรมต่างๆ ทั้งที่เป็นกุศลกรรมและอกุศลกรรม แบ่งเป็น 4 จำพวก คือ

1. ผู้มืดมาแล้วมืดไป บุคคลที่เกิดในตระกูลอันต่ำ ยากจน ขัดสน ลำบาก ฝืดเคืองอย่างมากในการหาเลี้ยงชีพ มีปัจจัย 4 อย่างหยาบ เช่น มีอาหารและน้ำน้อย มีเครื่องนุ่งห่มเก่า ร่างกายมอซอ หม่นหมองหรือมีร่างกายไม่สมประกอบ บ้าใบ้ บอด หนวก หาที่นอน ที่อยู่อาศัย ยากรักษาโรค ไม่ใคร่ได้ และเขากลับประพฤติทุจริตทางกาย วาจา ใจเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงทุคติอบาย

2. ผู้มืดมาแล้วสว่างไป บุคคลที่เกิดในตระกูลต่ำ ผิวพรรณหยาบ ฯลฯ แต่เขาเป็นคนมีศรัทธา ไม่มีความตระหนี่ เป็นคนมีความดำริประเสริฐ มีใจไม่ฟุ้งซ่าน ย่อมให้ทาน ย่อมลุกรับสมณะชีพราหมณ์ หรือวณิพกอื่นๆ ย่อมสำเหนียกในกริยามารยาทเรียบร้อย ไม่ห้ามคนที่กำลังจะให้ทาน เมื่อตายไปย่อมถึงสุคติโลกสวรรค์

3. ผู้สว่างมาแล้วมืดไป เป็นบุคคลผู้อุบัติเกิดในตระกูลสูง เป็นคนมั่งคั่งมั่งมี มีโภคสมบัติมาก เป็นผู้มีปัจจัย 4 อันประณีต ทั้งเป็นคนรูปร่างสมส่วน สะสวย งดงาม ผิวพรรณดูน่าชม แต่กลับเป็นคนไม่มีศรัทธา ตระหนี่ ไม่มีความเอื้อเฟื้อ กรุณาอาทร มีใจหยาบช้า มักขึ้งโกรธ ย่อมด่า ย่อมบริภาษบุคคลต่างๆ ไม่เว้นแม่กระทั่งมารดาบิดา สมณะชีพราหมณ์ ย่อมห้ามคนที่กำลังให้โภชนาหารแก่คนที่ขอ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงทุคติอบาย

4. ผู้สว่างมาแล้วสว่างไป เป็นบุคคลที่อุบัติเกิดในตระกูลสูง มีผิวพรรณงามและเขาย่อมประพฤติสุจริตทางกาย วาจา ใจ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์

(http://th.wikipedia.org)

ลองเลือกกันดูว่า..." เรา " ผู้ได้โอกาสดีมากในการมาเกิดในมนุษย์ภูมิครั้งหนึ่งนี้ จะเลือกการใช้ชีวิตแบบใด และคุ้มค่ากับการได้เกิดมาในภพนี้หรือไม่